โรคเหงา

posted on 16 May 2010 15:04 by sweetsilent-live in Feelings

"จะเหงาไปถึงไหน"

มีใครสักคนส่งเสียงมาให้ได้ยิน

 

"มึงเป็นไรป่าวว่ะออย"

เพื่อนที่ไทยถามมา

 

"มีแฟนยัง"

ยัง โสดสนิทเหมือนเดิม

 

"ทำไมยังไม่มีแฟน"

จะรู้มั้ย ถ้ารู้ก็มีไปแล้วแหละ

 

ช่วงนี้โดนถามบ่อยเหลือเกิน 

และก็เริ่มเบื่อ และขี้เกียจตอบแล้ว

เข้าใจว่าเป็นห่วง แต่การโดนถามทุกๆวันก็ทำให้เราหงุดหงิดงุดงิดขึ้นมาได้เช่นกันนะ

มันเหมือนย้ำ ย้ำอยู่นั่นแหละ

 

ข้างนอกสบายดี ทำงานได้ บินได้ ยิ้มให้ผู้โดยสารวันละหลายๆร้อยได้ ยิ้มให้ผู้คนรอบกายได้ หัวเราะได้ ร้องเพลงได้ ฟังเพลงรักก็อินได้

แต่ข้างในก็ไม่ได้ 100% fit นักหรอก เอาแค่พอไหวดีกว่า

"เหงามั้ยอ่ะหรอ" เหงาแหละ ก็เพราะอยู่ไกลบ้าน ไกลเพื่อน ไกลครอบครัว อยากทำอะไรก็ทำไม่ได้นัก โดนจำกัดเสรีภาพเยอะไปหน่อย บอกเพื่อนไปว่าอยู่คนเดียวมากๆ แล้ว "ติสแตก" คิดอะไรไปทั่ว อารมณ์แบบนี้น่ากลัวมาก เลยพยายามไม่ให้ "ติส" มันแตก

 

ไม่ต้องกลัว ออยยังเหมือนเดิม ยังเป็น the girl who always smiles เหมือนๆเดิม

^______^

ป.ล. สถานการณ์บ้านเมืองน่าเป็นห่วง เพื่อนๆที่ไทยเทคแคร์กันหน่อยนะ 

เสื้อแดงพอเห้อะ!!! กลับบ้านได้แล้ว!!! แล้วพวกพี่ๆหัวหน้าเสื้อแดงจะเล่นใหญ่กันไปไหน โดนจ้างมาเท่าไหร่ คุ้มกันบ้างมั้ย? นายกฯสู้ๆนะ ออยเชียร์อยู่ห่างๆ

 

edit @ 16 May 2010 15:19:31 by AnuSara

มีนา-เมษา-พฤษภา

posted on 16 May 2010 14:48 by sweetsilent-live in Life

 

สามเดือนที่ผ่านมาไม่ได้มาอัพเลย

ตลกดีที่เราสร้างเวปๆนี้ขึ้นมาเพราะใครบางคน

และก็ตลกดีที่เคยคิดอยากจะลบมันทิ้งไปเพราะคนบางคนอีกเช่นกัน

แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ลบออกไป

...

 

กลับมาที่ชีวิตช่วงนี้

มีนา- 13 March-my b-day อายุ 24 แล้ว :)

เป็นแอร์มาได้สักพักนึงและ

ชีวิตก็เรื่อยเรื่อย แบบเรื่อยเรื่อยจริงจริง อยู่ไปวันต่อวันมากๆ รู้สึกแย่นะ เพราะไม่ชอบใช้ชีวิตแบบนี้เลย กำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับมันดี

 

เมษา- ก็ยังคงเรื่อยเรื่อยแบบ continue ไปเรื่อยๆ

ทำงาน ไปบิน ช้อป กิน เที่ยว ถ่ายรูป อ่านหนังสือ ฟังเพลง เม้าท์กับเพื่อน ตั้งวงด่าบริษัท ฯลฯ 

 

พฤษภา- ชีวิตดีขึ้นบ้างมั้ง

เริ่มทำใจได้ เริ่มมองหาข้อดีๆของสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้

เวลารู้สึก down กับงาน ก็จะนึกถึงตอนที่ตัวเองอยากเป็นแอร์เอามากๆ จะได้มีกำลังใจทำงานต่อไป นึกถึงคนอีกมากมายที่อยากมาเป็นอย่างเรา มันทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างจริงๆ

เราว่าเราทำงานแอร์ได้ค่อนข้างดีเลยนะ เราไม่ขี้เกียจ เราตั้งใจทำงานมาก เรายิ้มแย้มกับผู้โดยสารกับผู้ร่วมงาน(เฉพาะคนที่ดีกับเราอ่ะนะ) แต่ให้ทำงานนี้ไปทั้งชีวิตคงไม่ได้ สู้"โรคเหงา"ไม่ไหวจริงๆ กับสงสารร่างกายเหลือเกิน

ดีใจที่เวลาทำงานมีคนชม จริงๆแล้วเราก็ทำงานงกๆของเราไปแหละ แต่เวลาหัวหน้าเค้าชมเรา เราก็ดีใจนะ แม้จะเป็นเพียงแค่คำพูดเล็กๆน้อยๆ แต่มันทำให้เรามีกำลังใจทำงานต่อดีเหลือเกิน เช่น "Keep up the good work." หรือชมเราว่ายิ้มสวย หรือยิ้มตลอดเวลาเลยเนอะ อะไรทำนองนี้ แค่นี้ก็ยิ้มไม่หุบต่อไปอีกนานและ (เป็นพวกบ้ายอด้วย เหอะๆ)

edit @ 16 May 2010 15:19:29 by AnuSara

สุขดี กุมภาพันธ์

posted on 23 Feb 2010 00:27 by sweetsilent-live in Life

 

เธอ...ไม่เจอกันซะนาน...สบายดีมั้ย?

งอนกันป่าว เพราะไม่ได้อัพเธอเลย...

ไม่ต้องน้อยใจเลยนะ...แต่จะงอนก็งอนไป...

ง้อได้เท่านี้แหละ...มาอัพแล้วนะ...ให้เธอหายงอน...

 

ยุ่งๆอ่ะ กลับบ้านที่ไทยมา พอกลับมาก็บินติดกันพรวดอีก หยุดทีก็เลยสลบเหมือด วันก่อนนอนไป 20 ชั่วโมงรวดแน่ะ ตื่นมาตกใจมาก ร่างกายคงขาดการนอนมานานจริงๆ หยุดทีก็เลยถอนเอาคืน...

วาเลนไทน์ปีนี้ก็เงียบเหงา เหมือนเป็นแค่ another day to me บินเช้าบินเย็น กลับมาอีกทีก็หมดวันแล้ว เลยแล้ว ไม่มีอะไรพิเศษเลย...

เดือนนี้ก็ broke จนไม่รู้จะ broke ยังไงและ งดออกจากบ้านชั่วคราว งดช้อป งดฟุ่มเฟือย เงินที่เหลือน้อยนิดเก็บไว้ในยามจำเป็นจริงๆ... ดีๆ มันจะได้รู้สึก หือๆๆ T.T

ตอนนี้ก็รอ รอ และรอเงินเดือนเดือนหน้าออกอยู่ ไม่เยอะเลย น้อยที่สุดเท่าที่บินมา แต่ก็พอถูไถอ้าปากได้บ้าง 

แม้กราฟชีวิตจะไม่พุ่งสูง ดิ่งเหวแต่ก็ไม่เหวจนเกินไป แต่ซาร่าก็มีความสุขกับทุกๆวันได้อยู่ดี  กำลังมีความสุขกับสิ่งที่ดำเนินเข้ามาและไปในชีวิตอยู่...

เข้าใจว่ามันไม่perfect แต่มันก็ไม่ the worst in the worldหรอก เราเชื่อย่างนั้นอ่ะ.

 

กล้อง กล้อง กล้อง

posted on 24 Jan 2010 01:56 by sweetsilent-live in Life

 

Canon E500 จ๋าาาาาา

ซาร่ากำลังไปหานะเธอออออออ!!!!

 

^__________________^

 

เย้ๆๆ

จะมีกล้องตัวหย่ายๆเป็นตัวเป็นตนแล้ววุ้ย!

 

so blue

posted on 19 Jan 2010 19:20 by sweetsilent-live in Feelings

 

อยู่ดีๆก็เดินลงไปหาเพื่อนข้างล่าง

อยู่ดีๆก็อยากไปยืมกีต้าร์มาเล่น

อยู่ดีๆก็อยากร้อง(ไห้)ขึ้นมา

ออกมาเป็นเพลงนี้

...

โชคดีนะนาย

...

 

ป.ล. ไม่ได้ใจน้อยน้อยใจอะไรหรอก แต่เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกันไปนี่แหละดีแล้ว

โชว์performanceต่อไปนะ เราเชื่อว่านายทำได้อยู่แล้ว

อย่ามาเสียเวลากับเราเลย

...

Title: ใจน้อย
Artist: Yokee Playboy
Album: YKPB
Label: Bakery Music
Words: Piya Sastrawaha 
Music: Kong Mongkol
Intro:  G/Em/Am/D6 ( 2 times)
G/Em/Am          D6      G/Em
ใจ  หนีไปไกลหลบไปพักผ่อน
Am             D6
ถึงไปไกลจากตัวฉัน
Bm  Em/Am   D6
ตอน    ฉันอ่อนแรงเหลือเกิน
Bm     Em    Am
คืนกลับเหมือน...ก่อน
D6                  G/Em
ตอนนี้ขอฉันปล่อย (ฮู...)
Am            D6       G/Em
ขอใจลอยอีกสักพักก่อน(ฮู...)
Am           D6         Bm/Em/Am/D6
ที่เธอลาจากไปฉันอ่อนล้า...อ่อนแรงเหลือเกิน
Bm  Em/Am/D6
จะไขว่คว้า...อ่อน         รอให้คนใจน้อย...
Bm/Em/Eb/D              Bm/Em/Eb/D
* (ชือ  ชือ  ชือ...) ฝากรอยไว้...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm/Em/Eb/D
จนกว่าหาย...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm/Em/Eb/D
ฝากใจไว้...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm                Am
เมื่อไหร่ยอมรับ  ที่เธอจากไป
D/D7-9         E
จะเก็บใจไว้  ไม่ยอมให้ลอย...
Am/D6           G/Em
เพราะฉัน  ลำบาก(ฮู...)
Am                    D6            G/Em
รับความจริงได้เพียง  นิดหน่อย(ฮู...)
Am              D6   Bm      Em      Am
ขอเวลาอีกสักพักคอย (ฮา...) ฉัน...หน่อย
D6               Bm  Em      Am
รอให้ใจฉันเจ็บ   น้อย...หน่อย(ฮา...)
D6                   Bm/Cmaj7/Eb/D
ปล่อยให้คนใจน้อย...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm/Cmaj7/Eb/D
ฝากรอยไว้...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm/Cmaj7/Eb/D
จนกว่าหาย...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm/Cmaj7/Eb/D
ฝากใจไว้...(ชือ  ชือ  ชือ...)
Bm/Cmaj7/Eb/D
คนใจน้อย...
(ซ้ำ * )

LHR flight

posted on 18 Jan 2010 03:50 by sweetsilent-live in Life

 

ไปลอนดอนคราวนี้...

อืมมม...เหงาได้ใจจริงๆ

ไปคนเดียว ทำอะไรคนเดียวตลอด...

บินมาสามเดือนไปไหนมาไหนมีคนไปด้วยหมด คราวนี้เพื่อนไม่ว่าง พี่ไม่ว่าง น้องไม่ว่าง ลูกเรือก็ไม่น่าสนใจได้อีก เลยตัดสินใจลุยลอนดอนคนเดียวดีกว่าเรา...

จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้แย่อะไรเท่าไหร่หรอกนะ ตอนแรกก็แอบกลัวว่าจะหลงมากมาย แต่สุดท้ายก็ไม่หลงเลยแหะ แสดงว่าsense of directionมีการพัฒนา อันนี้ต้องขอบคุณญี่ปุ่นที่วางรากฐานระบบรถไฟให้เราเป็นอย่างดี หุหุ

แต่ก็นะ ฝนตกได้อีก เดี๋ยวตกเดี๋ยวหยุดอยู่ได้ หลังๆเริ่มเซ็ง เพราะกระเป๋าหนัก เป็นคนไม่ชอบขนอะไรไปเยอะนะ ชอบให้ตัวเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนแรกกะว่าจะหอบtrolleyออกไปช้อปด้วยแล้ว(ตั๊กแนะนำมา) แต่เพราะพื้นแฉะไง ก็เลยต้องหิ้วหมด อืม...แขนเกือบหลุดจากบ่า อันนี้พูดจริง กลับถึงโรงแรมเกือบเป็นลมเลย ไม่ได้ซื้อshower gel 12ขวดที่ปันฝากซื้อมาให้ด้วยนะ  กลัวไม่มีแขนทำไฟล์ทกลับโดฮาอ่ะ อาทิตย์หน้าจะมาอีกรอบ ไว้จะมาขนเพิ่มให้ละกัน

ไปคราวนี้ก็ไปหาเพื่อนแอ็ฟ แอ็ฟ...เพื่อนเก่าสมัยมัธยม ไม่เจอกันมาหกปีได้และแอ็ฟมาเรียนภาษาที่อังกฤษได้แปดเดือนและ พร้อมกับเก็บเงินไปด้วย ตอนนี้ก็ทำงานเป็นเด็กเสิร์อยู่ร้านซูชิ แต่แอ็ฟบอกว่า "แต่เก็บไม่ได้เลยว่ะเปี๊ยะ(ชื่อเล่นอีกชื่อสมัยเด็ก) ช้อปเยอะเกิน" อืมมม...คล้ายกับเรารึป่าว หุหุ ทะแม่งๆ แอ็ฟบอกมีเรื่องอยากเม้าท์มากมาย เกริ่นแนวลบๆเซ็งๆมาให้ฟังและ แบบไม่ชอบอังกฤษไรเงี้ย อาทิตย์หน้ามาใหม่ เตรียมเรื่องไว้เม้าท์เลยละกัน จะรอรับฟัง จริงๆแล้วเราเข้าใจเพื่อนอ่ะนะ ไม่มีที่ไหนเหมือนกับบ้านเราจริงๆ

กินข้าวเสร็จ(แอ็ฟลดแลกแจกกระหน่ำมากมาย จริงๆแล้วมันสิบกว่าปอนด์ได้ ก้คิดเราแค่สาม ขอบใจๆ หุหุ) เราก็ไปเดินช้อปคนเดียวอยู่ที่Oxford Street ก็ดินๆไปเรื่ย เข้าร้านนุ้นออกร้านนี้ จนมาเจอZara(สักกะที!หามาตั้งนานและ) ก็ได้เสื้อมาตัว จากนั้นก็พอและขี้กียจเดินและ ฝนเริ่มตกหนัก ก็เลยไปHarrodsดีกว่า พอขึ้นมาจากสถานีรถไฟ ก็ดันไปเจอ Uniqlo ร้านโปรดจากญี่ปุ่นใกล้ๆกะHarrodsก็เลยแวะเข้าไปดู ได้กางเกงยีนส์มาตัว คือยีนส์ตัวโปรดที่ใส่อยู่ทุกวันก็ของUniqloนี่แหละ แต่ใส่มันจนซีดและ ขอตัวหใม่หน่อยนะสักตัวเหอะ เออ...ตอนที่ซื้อ หึหึ แอบเลว เราก็นะ...ขอต่อบ้างอะไรบ้าง ก็ถามเค้แนวแซวเล่นๆ ไม่มีลดราคาบ้างเลยหรอค่ะ พอดีพี่คนไทยทำงานอยู่ที่ร้านนี้พอดี พี่เค้าก็บอกว่า"ไม่มีเลยอ่ะน้อง แต่ถ้าเกิดมีstudent IDก็ลดได้10%นะ" อนุสราก็เปิดกระเป๋าใหญ่เลย แล้วก็หยิบบัตรประชาชนกาต้าร์ให้เค้าดู คือmanagerร้านดันยืนอยู่ข้างๆพี่คนไทยไง managerมันก็จ้องๆมองๆเราอยู่ เค้าก็ถามว่าอันนี้คืออะไร อ่านไม่ออก เพราะมันเป็นภาษาอารบิก เราก็อ๋อๆ เป็นstudent ID cardนี่แหละ ฮ่าๆ เสร็จเรา ได้มาและ กางเกงยีนส์10%off ซื้อเสร็จก็รีบเผ่นเข้าห้างเลย เดี๋ยวเค้าเปลี่ยนใจตามมาทัน เข้าไปในห้างก็ของลดมากมาย ลอนดอนเดือนมกรานี่ลดกันกระหน่าจริงๆ แต่ก็นะ...ยังแอบแพงอยู่แหละ ก็ได้ของกินติดไม้ติดมือมาหน่อย แล้วก็ต้องรีบกลับเพราะจะมืดและ เพราะยังต้องไปซื้อของที่่Mark&Spencerด้วย ขากลับก่อนถึงโรงแรมก็เลยแวะที่Hammersmithก็ซื้อๆๆเลือกๆๆกระจุยเลย พอซื้อเสร็จระหว่างกำลังเดินไปที่สถานีรถไฟ เหลือบไปเห็นBenettonลดราคา จนได้เลยตรู หุ่นมันใส่สวยอ่ะ และก็คิดไปว่าเราน่าจะใส่แล้วสวยบ้าง(มโนไปเอง) เดินเข้าไปลอง ลอง แล้วก็ลองอีกรอบ เอาไม่เอา สุดท้ายก็เอาจนได้ ได้โค้ตม่วงตัวยาวเพิ่มมาตัว ซื้อเสร็จเกือบจะเป็นลมไปเลย ของเยอะมาก แขนจะหลุด เหนื่อยก็เหนื่อย ท้องก็ร้อง เลยแวะเข้าร้านเครป Crepe Affairเจ้าเดิมทีเคยมากินครั้งแรกที่มาลอนดอนตอนนู้นเพิ่มพลังนิดหน่อย ไปต่อไม่ไหวจริงๆ เครปเค้ายังคงอร่อยเหมือนเดิม กินเสร็จก็รีบกลับ เพราะกลัวจะมองไปเจอของดี แล้วต้องซื้อกลับมาอีก

กว่าจะกลับมาถึงโรงแรมก็ทุ่มนึงได้ ออกไปตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง เฮ้อ...กลับมาก็ต้องมานั่งทับ กระโดดทับกระเป๋าอีก เพราะมันปิดไม่ลงจริงๆ(นี่ขนาดไปซื้อใบใหญ่กว่าที่บริษัทซื้อมาให้แล้วนะ) กรรมมากอนุสรา

ไฟล์ทขากลับก็กะจะชิวๆสักหน่อย เพราะผู้โดยฯน้อยมากมาย 25 คนถ้วน(capacityจริงๆแล้วมัน 305) ดันโดนเป็นgalleyอีก กรรมอีกอะไรอีก ก็นะ...คนอื่นเค้าก็ชิวกันซิ แต่เราก็ทำงานงกๆๆเตรียมcart topอยู่คนเดียว ลูกเรือก็เหมือนจะช่วยอยู่แหละ แต่เราจะรอให้เค้ามาช่วยเราตลอดไม่ได้ ก็ต้องทำด้วยตัวเองหมด ยุ่งๆก็ดีอยู่แหละ จะได้ไม่เบื่อ เวลาก็ผ่านไปเร็วจริงๆ มารู้อีกทีนั่งอยู่บ้านและ หุหุ

วันนี้อัพเยอะและเนอะ ไว้จะมาอัพอีกละกันมีเรื่องอะไรให้เขียนเต็มไปหมดเลยช่วงนี้ แต่เขียนหมดคงตายอ่ะ เยอะเกินและ ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี วันนี้...ราตรีสวัสดิ์นะทุกคน ขอบคุณที่มาอ่านกัน จุ๊บๆ :)

 

edit @ 18 Jan 2010 04:31:50 by AnuSara

ขี้งอน

posted on 18 Jan 2010 03:12 by sweetsilent-live in Feelings

 

เบื่อตัวเอง...ไม่รู้มันจะขี้งอนไปถึงไหน

เรื่องเล็กๆน้อยๆก็เก็บเอามางอนเป็นตุเป็นตะไปได้ตลอด

เล่าให้ซันนี่ฟังว่างอนนายเรื่องอะไร ซันนี่ขำใหญ่เลย 

  "แค่นี้เนี่ยนะออย...!" ซันนี่ตอบกลับมาให้เรารู้สึกเซ็งตัวเองเข้าไปใหญ่

 อืมมม...แค่นี้แหละที่งอน

ตอนแรกที่คุยกัน นายถาม "งอนเรื่องอะไร เป็นอะไรรึป่าว เกิดอะไรขึ้น"

อนุสรา "บอกไม่ได้ เพราะงอนอยู่"

คือจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้เรื่องอะไรมากมายเลย คือเป็นพวกคิดมาก และนอยด์มาก อยู่คนเดียวแล้วชอบจินตนาการกว้างไกล คิดอะไรงี่เง่าไปเอง ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าไอ้ที่คิดอ่ะจริงมั้ย(ส่วนใหญ่จะไม่จริงอ่ะนะ)

ก็ได้แต่บอกนายไปว่าขอโทษ ขอโทษและก็ขอโทษ บอกไปตั้งหลายรอบแล้วว่าจะไม่ทำตัว "ขางอน" (ตามที่นายเรียก) คือมันทำยากไงนายเรา ขอเวลาหน่อยนะ กำลังwork on itอยู่

เฮ้อ...พูดมากไปก็เท่านั้น จะทำให้ดูละกันนาย

 สัญญานะนาย...สัญญา

"เราจะไม่งอนจริงๆ."

 

edit @ 18 Jan 2010 03:48:47 by AnuSara

นายบอกว่า...

posted on 12 Jan 2010 23:53 by sweetsilent-live in Feelings

 

              "เราไม่อยากให้นายไปไม่รู้ทำไม แต่ไม่ใช่ว่าต้องหนีกันไปนี่นา ไม่อยากให้รู้สึกว่าหนีออกจากกันเพื่อหาคนอื่น แต่อยากให้รู้สึกว่าคงสถานะพี่น้องจริงๆ เพื่อให้เราได้อยู่ในชีวิตของกันแบบปกติ และเป็นคนจริงๆในชีวิตของอีกคนนึง ไม่ใช่คนทางinternet แล้วถ้าออยจะเจอใคร มันก็ดีสำหรับออย เพราะพี่เองคงได้แต่ดูอยู่ห่างๆ อีกอย่างเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ออยอยู่ถึงกาต้าร์ พี่อยู่ไทย ชีวิตเรากว่าจะโคจรมาเจอ มันยากไป เข้าใจพี่ใช่มั้ย? อีกอย่างพี่ค่อนข้างชัดเจนในใจอยู่แล้วว่าซีโร่..."

 

 

 

 

 


 

 


edit @ 14 Jan 2010 01:35:57 by AnuSara

ความสุข

posted on 12 Jan 2010 03:49 by sweetsilent-live in Feelings

 

สุขเล็กๆ จากการได้รู้สึกดีๆกับใครสักคน

ไม่รู้สึกตอบ คิดต่าง ก็ไม่เป็นไร

 ...

..

.

สุขใหญ่ๆ จากการถูกรักตอบจากใครสักคน

ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงจะมีจริงไหม

หรือเป็นแค่เรื่องเล่าจากปลายฟ้าไกล

 ...

..

.

ไม่เป็นไร

ไม่อยากจะสนใจ

แค่ฉันมี "ความสุข" ในทุกๆวัน

ก็พอเพียง...

ก็เพียงพอ.

 

 

 

 

edit @ 12 Jan 2010 04:00:57 by AnuSara

edit @ 12 Jan 2010 04:01:10 by AnuSara

About me.

posted on 10 Jan 2010 17:48 by sweetsilent-live

 

สวัสดีทุกคนนะคะ...ทั้งที่ตั้งใจมาหาและบังเอิญได้มาเจอะเจอกัน(จริงๆแล้วโลกใยแก้วนี่มันเล็กนิดเดียวเอง)

ออยเป็นเด็กโคราชอีสานบ้านเฮาค่ะ แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยได้อยู่โคราชเลย ตะลอนไปนู่นนี่มากมาย ตอนม.5 ไปเมกามาปี ตอนปีสองปีสามก็ไปworkมาอีกสองรอบ ตอนเรียนอยู่ปีสี่ก็ได้ทุนไปญี่ปุ่นมาอีกปี ตอนอยู่มหาลัยก็เที่ยวเยอะแยะเลย ออกต่างจังหวัดแทบทุกเดือน กรุงเทพฯไม่ค่อยได้อยู่ เหอะๆ ก็ไปกับเพื่อนๆชมรมค่ายอาสาฯอ่ะค่ะ "ค่ายหอ"สุดที่เลิฟ

ออยเป็นคนง่ายๆ ไม่เรื่องมาก อะไรก็ได้ ยิ้มง่าย ใจดี เป็นมิตรกับผู้คน แต่ขี้งอน เหอะๆ แล้วก็ชอบมีโลกส่วนตัว บางทีก็อารมณ์ผู้หญิงจนเกินไป

ออยชอบเที่ยวด้วยค่ะ ชอบเดินทาง ชอบไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ ชอบเห็นโลกกว้าง ชอบพูดคุยกับผู้คนด้วย ก็เลยชอบเรียนภาษา จะได้เอาไว้คุยกับคนทั่วโลกเลย เผื่อเค้าพูดอังกฤษไม่ได้

พอจบอักษรฯมา ก็รู้ตัวว่าอยากเป็นแอร์มากๆ  ก็เลยสมัครแต่แอร์อย่างเดียว แต่กว่าจะสอบได้ ก็ทำเอาออยแทบกระอักเลือดไปเลย เข้ารอบfinalหลายที แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมไม่ได้สักกะที มีแต่เฉียด แล้วก็ฉียด หนทางดูเริ่มไม่ง่ายแบบที่คิดไว้แล้วแหะ ก็เศร้ามากเลยช่วงนั้น แอบร้องไห้อยู่คนเดียวบ่อยๆ แล้วก็หมดเงิน หมดกำลังใจไปเยอะด้วย แต่สุดท้ายก็ทำได้ แต่ก็บินไปสมัครถึงสิงคโปร์เลยนะคะ อืมม...ก็ดีใจที่เราไม่ได้หยุดฝันไม่ได้เลิกล้มไปก่อน เพราะไม่อย่างนั้นที่ต่อสู้มาตลอดก็คง "ศูนย์เปล่า" จริงๆ

ชีวิตอ อยผ่านอะไรมาเยอะมาก คาดว่านับจากนี้ไปก็คงจะมีอะไรเข้ามาในชีวิตอีกเยอะแยะเช่นเดียวกัน ก็อยู่คนเดียวมาตลอด ก็เหงานะคะ ตามประสาคนไกลบ้าน ยิ่งตอนนี้มาเป็นแอร์ด้วยแล้ว สนุกนะกับอาชีพนี้ แต่ก็เหงาตามประสาแหละคะ ไปทั่วโลกก็จริง แต่ไม่ได้ไปกับเพื่อนที่รัก กับคนที่รัก สถานที่ก็ไม่มีความหมายเท่าไหร่

ตอนนี้ก็ชอบถ่ายรูป ก็กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมันอยู่ ฝากด้วยละกันนะคะ แล้วก็ชอบขีดเขียน อ่านหนังสือ คิด(มาก)อะไรไปเรื่อยตามประสาสาวอักษรฯ อืมม... ว่างๆก็เล่นกีต้าร์ ร้องเพลง ฟังเพลง

คร่าวๆก็ประมาณนี้แหละค่ะ about me ยินดีทีได้รู้จักทุกคนนะคะ ขอให้มีวันที่ดี แฮปปี้ๆ สุขสันต์กับมันทุกๆวัน
ชีวิตมันสั้นนัก อย่าเศร้ากันไปเลย

เนอะ
:)